อะตอมของน้ำสีรุ้ง

edit @ 3 Aug 2011 22:26:37 by กาลครั้งหนึ่งของชีวิต..กับทางเดินรัก..

ณ วันนี้... เราได้กลายเป็น "ใครบางคน" ในโรงเรียนไปเรียบร้อยเเล้ว...

เป็นคนที่ต้องเป็นตัวอย่าง...

แต่ทำไมเรายังทำตัวอย่างนี้อีกนะ................

เรารู้สึกเหมือนเรายังคงเเคร์คนๆนึงอยู่เหมือนเดิม

หลังจากตัดใจมาซักสองปีหกเดือน......

ทุเรศจริงๆ.........

บางครั้งเราเคยนึกนะ ว่าถ้ารักกับเกลียดมารวมกันจะเท่ากับศูนย์

เราจะไม่รู้สึกเเย่หรือรู้สึกดีกับเค้าอีก

.....เเต่นี่กลับไม่ใช่

เรารัก..เราหวังดี ... ในตอนที่เค้าดีกับเรา ในตอนที่เค้าอ่อนเเอ ในตอนที่เค้าไม่เมิน ไม่ทำหยิ่งใส่เรา

เเละเราเกลียดมากๆ...ในทุกๆตอนที่ตรงข้ามกับข้างบน!

เค้าบอกว่าเเคร์...เเต่คำว่าเเคร์เเสดงออกอย่างนี้หรอ?

เค้าบอกว่าเค้ารัก...เเต่มันช่างเป็นความรักที่เลื่อนลอยเสียจริงๆ...

ความรักเธอมีจริงรึเปล่า..จนบัดนี้เราก็ยังไม่รู้

ถามว่าตอนนี้เราเชื่อใจเธอมั้ย...

ตอบได้เต็มปากเต็มคำเลยว่าไม่...

เพราะทุกครั้งที่เราเชื่อ  เราจะผิดหวัง เสียใจ เเละเริ่มต้นใหม่ด้วยการให้อภัยเธอ...

เเต่เธอก็ยังคงทำเราเสียใจอยู่ร่ำไป...

ตอนนี้เรามีใครคนนึงที่รักเรา ดีกับเรามากมาย

เราไม่อยากเสียเค้าคนนี้ไป...เราอยากดีกับเค้าให้มากๆ

เเต่เหมือนในที่สุดเเล้ว เราก้ยังคงลบเธอไปไม่ได้....

ทำไมเราไม่เป็นเพื่อนที่ดีต่อกันเหมือนซัก 3 ปีที่เเล้วนะ

............................

วันนั้นเราเสียเพื่อนคนนั้น  จนวันนี้เราก็ยังคงเสียเค้าไปอยู่ใช่มั้ย...
เมื่อไหร่เธอจะทำให้เราเชื่อใจเธอได้ซักที.........

อย่าบอกว่าเเคร์ความรู้สึกคนอื่นจนต้องโกหกได้มั้ย...

นี่อาจจะเป็นเพียงมุมมองของเราคนเดียว..

เราไม่เคยไม่ฟังเธอ...เเต่เธอล่ะ เคยคิดจะบอกให้เราฟังให้เรารับรู้หน่อยมั้ย

ไม่ใช่อะไรๆก็ปล่อยเราเพ้อ คิด ฝัน เองคนเดียว

สุดท้ายเราก็เหมือนโดนเธอหลอก........

อยากเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันมากๆ...

เเต่ถ้าไม่ได้...เราอยากลบความทรงจำเกี่ยวกับเธอทั้งหมด

เหมือนว่าเราไม่เคยรู้จักคนๆนี้เลย..................

เบื้องบนเลือกให้เราสักอันหน่อยสิ..............

.....บางคนเค้าใช้เวลาลืมเเค่ สองวัน..สองเดือน..  เเต่เวลาของเราล่ะ สองปีครึง..จะสามปีเเล้วนะ
พอให้เราเสียทีเถอะ....เราไม่อยากเสียใจ ..เสียน้ำตา...กับคนๆนี้อีกต่อไปเเล้ว...... 

edit @ 3 Aug 2011 22:20:01 by กาลครั้งหนึ่งของชีวิต..กับทางเดินรัก..